Συμμετείχα στον Χορό των Πολιτικών Προσφύγων της Θεσσαλονίκης και, ως παιδί πολιτικών προσφύγων, στον χαιρετισμό μου μίλησα για τη δική μας κοινή ιστορία. Για τον πόθο της πατρίδας, για το πώς επαναπατριστήκαμ στην Ελλάδα στην αρχή της δεκαετίας του ’80, τότε που πολλές από τις οικογένειες μας ζούσαμε ακόμη με αστυνόμευση έξω από τα σπίτια μας. Θύμισα, σε όλους, ότι μόνο η μεγάλη πολιτική αλλαγή της εποχής και η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσίαζ άνοιξε τον δρόμο για την πραγματική Εθνική Συμφιλίωση.
Σήμερα, που ένα νέο πέπλο σκοταδισμού φαίνεται να απλώνεται σε πολλές γωνιές του κόσμου, εμείς που ζήσαμε τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, γνωρίζουμε βαθιά τι σημαίνει Δημοκρατία και ποιες δημοκρατικές κατακτήσεις οφείλουμε να προστατεύσουμε. Η μνήμη μας είναι η δύναμή μας.
Συγχαρητήρια στην Πρόεδρο, στο Διοικητικό Συμβούλιο και στον Σύλλογο των Πολιτικών Προσφύγων Θεσσαλονίκης για το σημαντικό τους έργο. Ως κομμάτι αυτής της ιστορίας, θα με βρίσκουν πάντα σταθερά δίπλα τους
